Koszykarstwo, plecionkarstwo, wikliniarstwo to zajęcie bardzo stare, już w zamierzchłej przeszłości ludy zbieracko-łowieckie parały się tym rzemiosłem. Plecionkarstwo stało się nieodłączną umiejętnością mieszkańców wsi, gdzie potrzebne były lekkie, wytrzymałe pojemniki do przechowywania i przenoszenia różnego rodzaju produktów żywnościowych.
Do wyplatania  służą: wiklina, korzenie jałowca i drzew iglastych, rogożyna lub trzcina. Wykorzystuje się również tak zwany łub, czyli darte drewniane taśmy, najczęściej z jesionu, osiki, akacji, a także słomy.
Różnorodność form i kształtów wyrabianych koszy i innych elementów ozdobnych i uzytkowych zależy od ich zastosowania. Duże i solidne kosze wykorzystuje się do codziennej pracy w gospodarstwie, małe i lekkie – na zakupy czy grzyby.
Kosze wyrabia się i plecie, stosując różne techniki. Do dziś widoczne są regionalne różnice w tym rzemiośle. Odpowiedni dobór surowca i splotu umożliwiał wykonanie każdego potrzebnego w gospodarstwie przedmiotu. Rodzaj splotu i kolor materiału pełnił dodatkowo funkcję dekoracyjną.