Po uwłaszczeniu chłopów w Małopolsce w 1848 roku znacznie poprawiła się ich sytuacja materialna. Spowodowało to zwiększenie zapotrzebowania wsi na różne wyroby żelazne, również bogato dekorowane. Potrzeby mieszkańców wsi zaspokajali małomiasteczkowi rzemieślnicy i kowale wiejscy. Rzemieślnicy w miasteczkach byli kontynuatorami rzemiosła cechowego. Na wsi nie było takich wymagań. Kowalstwa uczono się podczas służby wojskowej, rzadziej w nielicznych szkołach zawodowych. Wyższy stopień umiejętności reprezentowali kowale dworscy albo gromadzcy, zatrudniani na potrzeby dworu albo całej wsi.
Zwykle kowalstwo nie było jedynym źródłem utrzymania, obok codziennej pracy rolniczej, rzemiosłem zajmowano się dodatkowo.