Mąka i kasza stanowiły podstawy przetwórstwa zbożowego na wsi. Najważniejszym produktem zbożowym, oprócz wielu rodzajów kasz, był chleb. Wypiek chleba należał do podstawowych prac domowych. Zawodowo trudniła się nim tylko ludność służebna, wypiekająca pieczywo na potrzeby dworu. Stąd powstały nazwy miejscowości, np. Piekary. Chleb pieczono z mąki żytniej razowej (mielonej na żarnach albo w młynie), dopiero w międzywojniu – z mąki pytlowej (uważanej za luksusową, do otrzymania tylko w młynie). Zamożniejsi gospodarze wypiekali chleb raz w tygodniu, biedniejsi – co dwa tygodnie lub rzadziej. Chleb pieczono w sobotę, a rozczyn robiono w piątek wieczorem. Rozczyn robiono z zakwasu, składającego się z resztek surowego ciasta, po ostatnim wypieku, przechowywanego w dzieży, ciepłej wody, dodawano także serwatkę lub zsiadłe mleko. Potem wsypywano część mąki i wyrabiano. Tak powstawał rozczyn. Potem następował proces wyrabiania ciasta i rozgrzewanie pieca. Gotowy bochenek znaczono znakiem krzyża i wkładano do pieca, a gospodyni ciągle doglądała procesu pieczenia. Ważne było, aby bochen nie pękł, nie przypalił się, „nie siadł". Razem z chlebem pieczono małe placuszki, zwane podpłomykami, jak również bezpośrednio na blasze małe placki, robione z mąki i wody. Z wyrobem chleba, z używanymi do tego naczyniami, głównie dzieżą, jak również z piecem wiąże się wiele wierzeń i zwyczajów oraz obrzędów.