Pan Marian zajmuje się rzeźbiarstwem i wykonywaniem modeli statków z dawnych epok. Zainteresowanie drewnem przejął od dziadka, który „miał smykałkę do strugania kozikiem” i w wolnych chwilach rzeźbił zabawki. Kiedyś wykonał nawet ule do swojej pasieki.

Pan Marian od dziecka lubił wycinać scyzorykiem w korze sosnowej sylwetki ludzi i zwierząt. Zawsze kierował się wyobraźnią. Tzw. „dłubki” (określenie jego ojca) rzeźbił najczęściej w lipie i wierzbie. Wykonywał także małe modele żaglowców: maszty z zapałek, a żagle z papieru. Nierówności na powierzchni kory wyrównywał woskiem pszczelim. W latach 70. robił też pamiątki – flakony i zastawy stołowe, nakładając na butelki masę papierowo–mączną, która po wyschnięciu barwiona była kawą Inką i wywarem z łupin cebuli, a następnie lakierowana tak, by imitować korę drzewną.

Rzeźbę w drewnie rozpoczynał od wykonywania świątków. Spod dłuta pana Mariana wychodziły i pojedyncze figurki, i całe sceny, np. „Szopka Betlejemska”. Dziś do najczęściej wykorzystywanych przez niego motywów sakralnych należą postacie Chrystusa Frasobliwego, Chrystusa na Krzyżu i Madonny. Często rzeźbi też figurki Żydów i wiejskie kapele. Jak mówi, „jeżeli mam talent, to dostałem go w darze od Boga i tworzę dla jego chwały. Swoją twórczością chcę też oddać hołd naszym przodkom”.

Na udział w wystawach zdecydował się dopiero w 1994 r. Pierwsza z nich miała miejsce w jego rodzinnym Dzikowcu, inne w Kolbuszowej, Rzeszowie i Boguchwale. Szczególnie ważnym miejscem jest dla artysty Park Etnograficzny MKL w Kolbuszowej, w którym organizowane są co roku Prezentacje Twórczości Ludowej. Wystawy i imprezy plenerowe traktuje jako okazję do zaprezentowania swoich rzeźb, ale i poznania innych artystów.

Oprac. Justyna Niepokój